önsözünün de, Son sözünün de sen olduğun bu yerden, Ne kadar kaçsam da, Bedenim sana itaat edip, Seni bulduğum ilk yere geri getiriyor beni… Yüreğime… Yolculuğum seninle başladı benim... Bilmediğim kentlerin kapısını seninle açtım... Yeni yeni dünyaların olduğunu ve insanın kendi içinde bir yol olduğunu seninle öğrendim... İçimdeki o yolda, takıp koluma seni... Aşka doğru yürüdüm... Kendimi buldum derinlerimde, yürüdükçe seni daha bir buldum, daha bir içten sarıldım… Keşfedilecek öyle çok şey vardı ki, neye nerden başlayacağımı bilemedim ilk başta… Sordum kendime, sorguladım ben sandığım beni… Neden sakla(n)mıştım bunca yıl hayattan kendimi? Daha vardım işte, nedendi bu sakınışım, neden örtmüştüm üstünü olanlarımın… Ve aklımda binlerce soru… Sustum birden... Alacağım cevaplardan korktum... Anladım ki hep korktum, buydu işte nedeni bütün nedenlerimin… Anladım ve sustum… Tutup yeniden elini sımsıkı bu yolda devam ettim başım dimdik… Artık her şey daha bir aydınlıktı seninle… Kendimi tanıdım çıkardığın bu yolculukta, tanıdıkça seni buldum keşfettiğim bilinmeyenlerimde… Kendimi gizlemiştim her şeyden işte, sana saklamıştım kalanlarımı… Evet, sevgilim, sen benim elimden tuttuğun ve benimle bu yolda ilerlediğin sürece sana çoğalacağım ben… Artarak senin olmaya devam edeceğim… Yoluma yoldaş olduğun için teşekkür ederim… ALINTI